Από τον «τοίχο» στο FB της Έλενας Ακρίτα


Κρατάω στα χέρια μου το τελευταίο φύλλο των Νέων. Συλλεκτικό όπως και το Βήμα αυριο – ο ΔΟΛ ιδρύθηκε το 1922.
Θυμάμαι 18χρονο κορίτσι, πρωτομπήκα στην Χρήστου Λαδά 3 για ν’ ανέβω στον 3ο που ήταν ο Ταχυδρόμος.
Στο ασανσέρ ο Μάριος Πλωρίτης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο κυρ Σταύρος ο καφετζής.
Σούπερ σταρ κι οι τρεις, ο καθένας με τον τρόπο του.
Κι εγώ στριμωχτά, χαλκομανία, δεν ανέπνεα… ακόμα έχω την εικόνα μες τα μάτια μου.

Με μικρές διακοπές, έζησα εκεί μέσα 40 ολόκληρα χρόνια. Μια ζωή.
Είμαι η παλιότερη εκεί; Μπορεί. Δεν θέλω να το σκέφτομαι, με τρομάζουν τα χρόνια που περνάνε.
Δώσαμε τον αγώνα μας μέχρι την τελευταία στιγμή κι ας βούλιαζε το πλοίο.
Δύσκολη μέρα σήμερα. Άλλο να την περιμένεις κι άλλο να έρχεται.
Όμως, τώρα που κλείνουμε την πόρτα πίσω μας, δεν φεύγουμε με άδεια χέρια.
Παίρνουμε μαζί μας τα πιο ακριβά, τα πιο πολύτιμα.
Τους φίλους μας και τις μνήμες μας. Όλα τ’ άλλα είναι σιωπή.

Υ.Γ. Όποιος θέλει να μας ‘την πει’, ας προσπεράσει τον συγκεκριμένο τοίχο.
Η καρδιά βαριά σήμερα, ας το σεβαστούν, θερμή παράκληση.

Advertisements

Έλενα Ακρίτα Elena Akrita fb…


ΔΟΛ, λοιπόν. Από σήμερα σωπαίνουμε όλοι οι εργαζόμενοι στα Νέα και στο Βήμα.
Αδειάζουν τα γραφεία… ερημώνει το κτίριο.
Οι συνάδελφοι βγαίνουν στη Μιχαλακοπούλου με τις κούτες αγκαλιά.
Λουκέτο; Απεργία; Ανεργία; Θα μου πεις ούτε οι πρώτοι είμαστε ούτε οι τελευταίοι.
Προσωπικά έζησα εκεί όλη την ενήλικη ζωή μου.

η εικόνα προφίλ της Elena Akrita
Από τα 18 μου χρόνια στον Ταχυδρόμο, στο Βήμα, στα Νέα. Φιλίες, αγάπες, έρωτες, χωρισμοί, παρέες που χάθηκαν, παρέες που άντεξαν. Τότε καπνίζαμε ακόμα στην Χρήστου Λαδά, τότε τρώγαμε παρέα τα μεσημέρια στο Κεντρικόν… τότε που στο ‘Χάραμα’ μας έβρισκε το χάραμα με τον Τσιτσάνη και τη Μπέλλου.
Τότε που ο κυρ Σταύρος μας έφερνε καφέδες στα ξενύχτια της δουλειάς πάνω σε γραφομηχανές Olivetti.
Δεν χαθήκαμε οι παλιοί μεταξύ μας. Σμίξαμε με τους καινούργιους και καινούργιες σχέσεις χτίσαμε.
Όλοι μαζί λοιπόν τώρα. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι.
Τώρα που σιγούν τα πληκτρολόγιά μας, να… ευχαριστήσουμε όλους όσους χάρηκαν με το τέλος μας, όσους τρίβουν τα χέρια τους, όσους αναφωνούν «ψόφος στους εργαζόμενους στον ΔΟΛ».
Μα πάνω από όλα να ευχαριστήσουμε το σούπερ σωματείο μας την ΕΣΗΕΑ που με σταυρωμένα χέρια κι αμέτοχο βλέμμα παρακολουθούσε όλα τα τραγικά λάθη της εργοδοσίας χωρίς να κουνήσει το μικρό της δαχτυλάκι.
Καλές γιορτές, συνάδελφοι.
Σας ευχαριστούμε για όλα όσα ΔΕΝ κάνατε για μας.

Έλενα Ακρίτα fb